دانلود کتاب تهی شهر

معرفی کتاب تهی‌شهر؛ وقتی عجیب بودن، تنها راه زنده ماندن است

اگر فکر می‌کنید بعد از اتفاقات جلد اول، جیکوب و بچه‌های عجیب‌وغریب خانم پرگرین بالاخره می‌توانند نفس راحتی بکشند، سخت در اشتباهید!

در تهی‌شهر، رنسام ریگز ماجرا را درست از جایی ادامه می‌دهد که همه‌چیز به‌هم ریخته و شخصیت‌ها دیگر جایی امن برای پناه گرفتن ندارند.

دانلود کتاب تهی شهر

جیکوب و دوستانش حالا باید برای نجات خانم پرگرین و پیدا کردن راهی برای برگشتن به خانه، سفری خطرناک را شروع کنند. اما این سفر اصلاً شبیه یک ماجراجویی معمولی نیست.

آن‌ها وارد دنیایی می‌شوند که قوانین خودش را دارد؛ دنیایی پر از موجودات عجیب، اتفاقات غیرمنتظره و رازهایی که هرچه بیشتر کشفشان می‌کنند، سؤال‌های بیشتری به وجود می‌آید.

چیزی که «تهی‌شهر» را از خیلی از رمان‌های فانتزی نوجوان جدا می‌کند، فقط داستان عجیب و پرهیجانش نیست. رنسام ریگز فضای کتاب را با عکس‌های قدیمی و واقعی ترکیب کرده است.

دانلود کتاب تهی شهر

این عکس‌ها باعث می‌شوند اتفاقات داستان واقعی‌تر و حتی گاهی ترسناک‌تر به نظر برسند. بعضی وقت‌ها ممکن است وسط خواندن داستان، چند ثانیه به یک عکس خیره شوید و با خودتان بگویید: «واقعاً این عکس از کجا آمده؟»

البته در کنار هیجان و فضای رازآلود، رابطه میان شخصیت‌ها هم اهمیت زیادی دارد. جیکوب و دوستانش فقط برای فرار از خطر تلاش نمی‌کنند؛

آن‌ها کم‌کم یاد می‌گیرند چطور به هم اعتماد کنند، پشت یکدیگر بایستند و در موقعیت‌هایی که انتخاب درست اصلاً ساده نیست، تصمیم بگیرند.

دانلود کتاب تهی شهر

اگر به داستان‌های فانتزی، رازآلود و کمی ترسناک علاقه دارید، «تهی‌شهر» می‌تواند حسابی درگیرتان کند.

مخصوصاً اگر جلد اول مجموعه را دوست داشته‌اید، این کتاب قرار نیست فقط یک ادامه ساده باشد؛ بلکه دنیای بچه‌های عجیب را بزرگ‌تر، خطرناک‌تر و مرموزتر می‌کند.

پس اگر آماده‌اید دوباره وارد دنیایی شوید که در آن هیچ‌چیز آن‌طور که به نظر می‌رسد نیست، تهی‌شهر منتظر شماست.

دانلود کتاب تهی شهر

ما در بندر پارو زدیم، از کنار قایق‌های در حال بالا و پایین رفتن گذشتیم – که از درزهایشان زنگار می‌ریخت، از کنار دسته‌های پرندگان دریایی خاموش که بر فراز بقایای صدف‌دار اسکله‌های غرق‌شده لانه کرده بودند،

از کنار ماهیگیرانی که تورهایشان را پایین انداخته بودند تا با نگاهی یخ‌زده به ما خیره شوند، مطمئن نبودند – که آیا ما واقعی هستیم یا خیالی؛ صفی از ارواح ساکن در آب، یا ارواحی که به زودی خواهند بود.

ما ده کودک و یک پرنده در سه قایق کوچک – و ناپایدار – بودیم که با شدتی آرام مستقیماً به سمت دریا پارو می‌زدیم، – تنها بندر امن برای کیلومترها که به سرعت پشت سر ما در حال عقب‌نشینی بود،

دانلود کتاب تهی شهر

ناهموار و – جادویی در نور آبی-طلایی سپیده دم. هدف ما، ساحل ناهموار سرزمین اصلی ولز، جایی روبروی ما بود اما فقط به طور مبهمی قابل مشاهده بود، – لکه‌ ای جوهری که در امتداد افق دور چمباتمه زده بود.

ما از کنار فانوس دریایی قدیمی، آرام در دوردست، که – همین دیشب صحنه‌ی این همه آسیب روحی بود، پارو زدیم. آنجا بود که با انفجار بمب در اطرافمان، نزدیک بود غرق شویم،

نزدیک بود با گلوله تکه‌ تکه شویم؛ اینکه من اسلحه‌ای برداشته و ماشه‌ اش را کشیده و مردی را کشته بودم، عملی که هنوز برایم غیرقابل درک است؛ اینکه ما خانم پرگرین را از دست داده بودیم و دوباره او را

دانلود کتاب تهی شهر

از آرواره‌ های فولادی یک زیردریایی  پس گرفته بودیم، هرچند خانم پرگرین که به ما بازگردانده شده بود، آسیب دیده بود و به کمکی نیاز داشت که نمی‌دانستیم چگونه به او بدهیم.

او اکنون روی عقب قایق ما نشسته بود و نظاره‌گر محو شدن پناهگاهی بود که ساخته بود، و با هر پارو بیشتر گم می‌شد.

سرانجام از موج‌شکن عبور کردیم و به فضای خالی بزرگ رسیدیم و سطح شیشه‌ای بندر جای خود را به امواج کوچکی داد که به کناره‌های قایق‌هایمان برخورد می‌کردند.

دانلود کتاب تهی شهر

صدای هواپیمایی را شنیدم که از میان ابرهای بالای سرمان می‌گذشت و پاروهایم را به عقب کشیدم، گردنم را بالا کشیدم، و با دیدن تصویری از ناوگان کوچکمان از چنان ارتفاعی، متوقف شدم:

این دنیایی که انتخاب کرده بودم، و هر آنچه در آن داشتم، و تمام زندگی‌ های گرانبها و عجیب و غریبمان، در سه تکه چوب شناور بر روی چشم وسیع و بی‌ پلک دریا جای گرفته بود.

خدایا.
قایق‌هایمان به راحتی از میان امواج می‌لغزیدند، سه نفر در کنار هم، جریانی دوستانه ما را به سمت ساحل می‌ برد. ما به نوبت پارو می‌زدیم تا از خستگی جلوگیری کنیم،

دانلود کتاب تهی شهر

هرچند احساس می‌کردم آنقدر قوی هستم که تقریباً یک ساعت از تسلیم شدن خودداری کردم. خودم را در ریتم ضربات قایق گم کردم، بازوهایم بیضی‌های طولانی را در هوا ترسیم می‌کردند،

گویی چیزی را به سمت من می‌کشیدند که از آمدن امتناع می‌کرد. هیو پاروها را هدایت می‌کرد -روبروی من- و پشت سرش، در دماغه، اِما نشسته بود،

چشمانش زیر لبه کلاه آفتابی پنهان بود و سرش را به سمت نقشه‌ای که روی زانوهایش گسترده شده بود، خم کرده بود.

دانلود کتاب تهی شهر

هر از گاهی از نقشه‌اش نگاه می‌کرد تا به افق نگاه کند، و فقط دیدن صورتش در آفتاب به من انرژی‌ای می‌داد که نمی‌دانستم دارم.

احساس می‌کردم می‌توانم تا ابد پارو بزنم – تا اینکه هوراس از یکی از قایق‌های دیگر فریاد زد و پرسید چقدر اقیانوس بین ما و سرزمین اصلی باقی مانده است،

و اِما به سمت جزیره و سپس به نقشه‌اش نگاه کرد، با انگشتان باز اندازه گرفت و با کمی -تردید – گفت: “هفت کیلومتر؟” اما بعد میلارد، که او هم در قایق ما بود،

دانلود کتاب تهی شهر

چیزی در گوشش زمزمه کرد و اخم کرد و نقشه را به پهلو چرخاند، و دوباره اخم کرد، سپس گفت: “منظورم هشت و نیم است.” همین که این کلمات از دهانش خارج شد،

احساس کردم خودم – و بقیه را – کمی پژمرده دیدم. هشت و نیم کیلومتر: سفری که می‌توانست با کشتیِ دل‌خراشی که چند هفته پیش مرا به کِیرنهولم آورده بود،

یک ساعت طول بکشد. مسافتی که به راحتی توسط یک قایق موتوری با هر اندازه‌ای طی می‌شد. یک و نیم کیلومتر کمتر از مسافتی که عموهای از فرم افتاده‌ام در آخر هفته‌های عجیب و غریب برای خیریه می‌دویدند،

دانلود کتاب تهی شهر

و تنها چند کیلومتر بیشتر از مسافتی که مادرم در کلاس‌های قایق‌رانی در باشگاه شیکش به آن می‌ بالید. اما کشتی بین جزیره و سرزمین اصلی تا سی سال دیگر شروع به کار نکرد،

و قایق‌های پارویی پر از مسافر و چمدان نبودند، و همچنین برای اینکه در جهت درست قرار بگیرند، نیازی به اصلاح مداوم مسیر نداشتند. بدتر از آن، خندقی که از آن عبور می‌کردیم،

خطرناک بود، یک کشتی‌خوار بدنام: هشت و نیم کیلومتر دریای متغیر و بدخلق، کف آن پوشیده از لاشه‌های سبز و استخوان‌های ملوانان بود و دشمنان ما، جایی در تاریکی عمیق، در کمین بودند.

دانلود کتاب تهی شهر

آن دسته از ما که نگران چنین چیزهایی بودیم، گمان می‌کردیم که وایت‌ها (موجودات فضایی) در همان نزدیکی، جایی زیر ما، در آن زیردریایی آلمانی، منتظرند.

اگر آنها از قبل نمی‌دانستند که ما از جزیره فرار کرده‌ایم، به زودی متوجه می‌شدند. آنها آنقدر برای ربودن خانم پرگرین تلاش نکرده بودند که پس از یک تلاش ناموفق تسلیم شوند.

کشتی‌های جنگی که مانند هزارپا در دوردست حرکت می‌کردند و هواپیماهای بریتانیایی که بالای سرمان مراقب بودند، کار را برای زیردریایی بسیار خطرناک می‌ کرد.