دانلود کتاب تربیت احساسات گوستاو فلوبر

مقدمه: آخرین رمانتیک
(به خوانندگان جدید توصیه می‌شود که این مقدمه جزئیات طرح داستان را آشکار می‌کند.)

آنها یک گروه عجیب و غریب بزرگ بودند، طبقه‌ی ۱۸۴۸. رمانتیک‌های بورژوا، که بین دین و علم، هنر و پول گیر افتاده بودند، فلوبر و دوستانش هرگز در سال‌های روزنامه‌خوانی، حمل چتر و ساخت راه‌آهن قرن نوزدهم کاملاً احساس راحتی نمی‌کردند. آنها دنیای زنده و قدیمی‌تری از نور شمع، چکمه‌های سواری، قلم‌های پر و کالسکه‌های پستی را به یاد می‌آوردند. پدرانشان، کسانی که ناپلئون را دنبال کرده بودند، همیشه می‌توانستند به یاد ماجراجویی بزرگ خود بیفتند. اینکه چگونه در سراسر اروپا راهپیمایی کرده بودند، از میان رودخانه‌های یخ‌زده عبور کرده بودند، در کاخ‌های متروکه اقامت گزیده بودند و با سکه‌های عجیب پنهان شده در آستر یک پالتوی رنگ‌پریده به خانه بازمی‌گشتند. برای افتخار. و اگرچه تصویر امپراتور هنوز بر دیوار اتاق غذاخوری آویزان بود، ناپلئون اکنون به جهانی که بیش از حد قابل پیش‌بینی، مرفه و از خود راضی بود، با دیده تحقیر می‌نگریست. بورژوازی، شاید برای همیشه، بر رمانتیک پیروز شده بود. «تربیت احساسات» نوشته شده بود تا با جزئیات دقیق و تخیلی به جهان نشان دهد که چگونه این اتفاق افتاده است. فلوبر در عبارتی فوق‌العاده طنین‌انداز گفت که این کتاب قرار است «تاریخ اخلاقی مردان نسل من» باشد. او جاه‌طلبی‌های بالایی داشت. این کتاب، ظریف، جامع و مختصر، از همه استادان قدیمی حماسه اجتماعی حجیم، سر والتر اسکات، اونوره دو بالزاک و ویکتور هوگو، پیشی خواهد گرفت. این کتاب کاملاً متفاوت خواهد بود، هم با پیشینیان خود و هم با موفقیت‌های قبلی فلوبر، مادام بوواری (۱۸۵۷) و سالامبو (۱۸۶۲). داستان یک مرد جوان، که در پاریس مدرن اتفاق می‌افتد، با شور و شوق جوانی همدلانه و در عین حال به طرز هوشمندانه‌ای در طرح کلی خود طعنه‌آمیز خواهد بود. این اثر که همزمان یک داستان عاشقانه، یک رمان تاریخی و یک طنز کمیک است، تکه تکه تصویری متراکم از شهر بزرگ را گرد هم می‌آورد: فضاهای عمومی و خصوصی بلوار و سالن، کافه، اسکله، باغ تفریحی و پاساژ خرید. پاریس، پایتخت قرن نوزدهم، شهر چراغ‌های گازی، مه، نم نم باران و تاریکی، شهر عشق، هنر و انقلاب. پاریس همه اینها را در کنار هم نگه می‌دارد. فلوبر بر روی این بوم نقاشی، تحت عنوانی وسیع و الهام‌بخش، می‌تواند اسرار زندگی خود را کاوش کند و همچنین بیانی دقیق و فصیح به احساس بزرگتر مدرنیته بدهد. زندگینامه رمانتیک، که تخصص نسل قبلی بایرون-شاتوبریان بود، باید از جلوه‌های پر آب و تاب خود عاری می‌شد. جایی برای خودشیفتگی تراژیک آنها وجود نداشت. این رمان قرار بود معنای عبارت «تربیت احساساتی» را تغییر دهد.

تربیت احساساتی، در میان بسیاری از چیزهای دیگر، یک داستان عاشقانه است. اما این عشق مدرن است که مانند دنیای مدرن، توسط یک عادت خودخواهانه و عصبیِ حسابگری، فاسد شده است. مشکل هنری اصلی فلوبر در همین جا نهفته بود. او از همان ابتدا آن را کاملاً واضح دید. در ماه‌های اولیه‌ی نگارش، رمان خود را به عنوان «کتابی درباره‌ی عشق، درباره‌ی شور و اشتیاق» توصیف کرد؛ اما شور و اشتیاقی به شکلی که این روزها مجاز است، یعنی «نوع غیرفعال». قهرمان داستان، فردریک مورو، توسط یک اشتیاق والا، شاعرانه و نوجوانانه به یک زن مسن‌ترِ دست‌نیافتنی هدایت می‌شود.

فلوبر این داستان غم‌انگیز و کمی احمقانه را از حفظ می‌دانست. این «رویداد بزرگ تاریخ عاطفی خودش» بود، یک عشق اول بی‌نتیجه که هنوز او را تسخیر کرده بود. او چندین دهه بود که آن را در تخیل خود می‌چرخاند و پایان‌های مختلفی را امتحان می‌کرد. اینجا فرصتی بود تا آن ارواح در حال محو شدن را به روشنایی روز بکشاند.

او یک بار به آملی بوسکه اعتراف کرد: «در جوانی‌ام، بی‌نهایت دوست داشتم، عشقی بی‌پاسخ، شدید و خاموش.» شب‌ها