دانلود کتاب در باب تربیت احساسات آلن دوباتن

مقدمه
آموزش
جوامع مدرن به طور جمعی عمیقاً به آموزش متعهد هستند و سازوکارهای لازم برای آموزش هر حرفه قابل تصور و پوشش هر موضوع تحقیقی را در اختیار دارند. ما به طور قابل اعتمادی خلبانان و جراحان مغز و اعصاب، متخصصان بیمه و بهداشتکاران دهان و دندان را آموزش می‌دهیم؛ ما درس‌هایی در مورد بی‌نظمی‌های فعل کامل فرانسوی و کتاب‌های درسی در مورد خواص رسانایی آلیاژهای فلزی ارائه می‌دهیم. ما به صورت فردی خیلی باهوش‌تر از یک حیوان معمولی، یک حواصیل یا یک موش کور نیستیم، اما مهارت گونه ما در ظرفیت ما برای انتقال دانش انباشته شده خود به نسل‌های بعدی نهفته است. کندترین افراد در میان ما می‌توانند در عرض چند ساعت ایده‌هایی را بیاموزند که کسب آنها برای چند نابغه نادر یک عمر طول کشیده است. با این حال، آنچه متمایز است، این است که ما چقدر در مورد موضوعاتی که آموزش خود را در آنها ممکن می‌دانیم، گزینشی عمل می‌کنیم. انرژی‌های ما به طور عمده به سمت موضوعات مادی، علمی و فنی و به دور از موضوعات روانشناختی و عاطفی هدایت می‌شوند. اضطراب زیادی پیرامون این سوال وجود دارد که نسل بعدی در ریاضی چقدر خوب خواهد بود؛ اما در مورد توانایی‌های آنها در ازدواج یا مهربانی، بسیار کم است. ما ساعت‌های بیش از حدی را به یادگیری در مورد صفحات تکتونیکی و تشکیل ابرها اختصاص می‌دهیم و به طور نسبتاً کمی به درک شرم و خشم می‌پردازیم. فرض بر این است که بینش عاطفی ممکن است یا غیرضروری یا در اصل غیرقابل آموزش باشد، فراتر از عقل یا روش، پدیده‌ای غیرقابل تکرار که بهتر است به غریزه و شهود فردی واگذار شود. ما باید مسیر خود را در ذهن‌های پیچیده و غیرممکن خود پیدا کنیم – حرکتی به همان اندازه چشمگیر (و خردمندانه) که نشان می‌دهد هر نسلی باید قوانین فیزیک را خودش دوباره کشف کند. رمانتیک بودن اینکه ما اینقدر در مورد شهود آموزش ندیده خوب فکر می‌کنیم به این دلیل است که (شاید بدون اینکه متوجه باشیم) ما وارثان آشفته چیزی هستیم که می‌توان آن را به عنوان یک دیدگاه رمانتیک از احساسات تعریف کرد. رمانتیسم که در قرن هجدهم در اروپا آغاز شد و از آن زمان تاکنون به طور گسترده و قدرتمندی گسترش یافته است، عمیقاً متعهد به ایجاد تردید در مورد لزوم به کارگیری عقل در زندگی عاطفی بوده و ترجیح داده است که به احساسات خودجوش اجازه دهد نقشی بی‌قید و شرط ایفا کنند.

رمانتیسم در انتخاب همسر، توصیه کرده است که ما با جاذبه آنی هدایت شویم. در زندگی کاری خود، ما را ترغیب می‌کند که با گوش دادن به قلب خود، شغل خود را انتخاب کنیم. بیش از هر چیز، از ما خواسته می‌شود که هرگز زیاد فکر نکنیم، مبادا عقل سرد بر خرد احساس غلبه کند.

نتایج فلسفه رمانتیک در همه جا قابل مشاهده است:

پیشرفت نمایی در زمینه‌های مادی و فناوری همراه با

سکون گیج‌کننده در زمینه روانشناختی. ما به همان اندازه که در مدیریت احساسات خود ساده‌لوح هستیم، در ماشین‌ها و فناوری‌های خود نیز باهوش هستیم. ما از نظر خرد، کمی پیشرفته‌تر از سومریان باستان یا پیکت‌ها هستیم. ما فناوری یک تمدن پیشرفته را داریم که به طرز ناپایداری بر پایه عاطفی استوار است که از زمان سکونت ما در غارها پیشرفت چندانی نکرده است. ما اشتها و خشم مخرب نخستی‌های بدوی را داریم که به کلاهک‌های هسته‌ای دست یافته‌اند.

هوش هیجانی
هوش هیجانی همچنان یک اصطلاح عجیب و غریب است، زیرا ما به این فکر می‌کنیم که هوش یک ظرفیت واحد است، نه آنچه که واقعاً هست: یک کلمه کلی برای چیزی که در واقع طیف وسیعی از مهارت‌ها است که به تعدادی از چالش‌های مختلف معطوف شده است. هوش ریاضی و هوش آشپزی، هوش در حوزه ادبیات و هوش نسبت به حیوانات وجود دارد. آنچه مسلم است این است که چیزی به عنوان فرد باهوش به خودی خود وجود ندارد – و احتمالاً هیچ فرد کاملاً کودنی هم وجود ندارد. همه ما به طرز شگفت‌آوری قادر به خراب کردن زندگی خود هستیم، صرف نظر از اعتبار مدارک دانشگاهی‌مان، و هرگز فراتر از ارائه سهم صادقانه، هر چقدر هم که صلاحیت‌هایمان غیرمتعارف باشد، نیستیم. وقتی از هوش هیجانی صحبت می‌کنیم، به شیوه‌ای انسان‌گرایانه و نه علمی، به این موضوع اشاره می‌کنیم که آیا کسی … را می‌فهمد یا خیر.