دانلود کتاب جاده شخصیت

مقدمه: آدام ۲
اخیراً به تفاوت بین فضایل رزومه و فضایل ستایشی فکر کرده‌ام. فضایل رزومه‌ای آن‌هایی هستند که در رزومه خود فهرست می‌کنید، مهارت‌هایی که به بازار کار می‌آورید و به موفقیت بیرونی کمک می‌کنند. فضایل ستایشی عمیق‌تر هستند. آن‌ها فضایلی هستند که در مراسم تشییع جنازه شما درباره آن‌ها صحبت می‌شود، آن‌هایی که در هسته وجود شما وجود دارند – چه مهربان، شجاع، صادق یا وفادار باشید؛ چه نوع روابطی را تشکیل داده‌اید.

بیشتر ما می‌گوییم که فضایل ستایشی از فضایل رزومه‌ای مهم‌تر هستند، اما اعتراف می‌کنم که در دوره‌های طولانی از زندگی‌ام بیشتر به دومی فکر کرده‌ام تا اولی. سیستم آموزشی ما مطمئناً بیشتر به فضایل رزومه‌ای توجه دارد تا به فضایل ستایشی. گفتگوی عمومی نیز همینطور است – نکات خودیاری در مجلات، پرفروش‌ترین کتاب‌های غیرداستانی. بیشتر ما برای چگونگی دستیابی به موفقیت شغلی، استراتژی‌های روشن‌تری نسبت به چگونگی پرورش یک شخصیت عمیق داریم.

کتابی که به من در تفکر در مورد این دو مجموعه از فضایل کمک کرده است، کتاب «مرد تنهای ایمان» است که توسط خاخام جوزف سولویچیک در سال ۱۹۶۵ نوشته شده است. سولویچیک خاطرنشان کرد که دو روایت از خلقت در سفر پیدایش وجود دارد و استدلال کرد که این دو، دو جنبه متضاد طبیعت ما را نشان می‌دهند که او آنها را آدم اول و آدم دوم نامید.

با کمی مدرن کردن دسته‌بندی‌های سولویچیک، می‌توانیم بگوییم که آدم اول، جنبه شغل‌محور و جاه‌طلب طبیعت ماست. آدم اول، آدم بیرونی و خلاصه است. آدم اول می‌خواهد چیزهایی را بسازد، خلق کند، تولید کند و کشف کند. او می‌خواهد جایگاه والایی داشته باشد و پیروزی‌هایی کسب کند.

آدم دوم، آدم درونی است. آدم دوم می‌خواهد ویژگی‌های اخلاقی خاصی را مجسم کند. آدم دوم می‌خواهد شخصیتی درونی و آرام داشته باشد، حسی آرام اما محکم از درست و غلط – نه تنها برای انجام کارهای خوب، بلکه برای خوب بودن. آدم دوم می‌خواهد عشق بورزد (صمیمانه)، خود را در خدمت دیگران فدا کند، در اطاعت از حقیقتی متعالی زندگی کند، روح درونی منسجمی داشته باشد که به خلقت و امکانات خود احترام بگذارد.

در حالی که آدم اول می‌خواهد جهان را فتح کند، آدم دوم می‌خواهد از ندای خدمت به جهان پیروی کند. در حالی که آدم اول خلاق است (و از دستاوردهای خود لذت می‌برد)، آدم دوم گاهی اوقات (به خاطر هدفی مقدس) از موفقیت و جایگاه دنیوی دست می‌کشد. در حالی که آدم اول می‌پرسد که چیزها چگونه کار می‌کنند، آدم دوم می‌پرسد که چرا چیزها وجود دارند و در نهایت ما برای چه اینجا هستیم.

در حالی که آدم اول می‌خواهد ماجراجویی کند، آدم دوم می‌خواهد به ریشه‌های خود بازگردد و از گرمای یک وعده غذایی خانوادگی لذت ببرد. در حالی که شعار آدم اول «موفقیت» است، آدم دوم زندگی را به عنوان یک درام اخلاقی تجربه می‌کند. شعار او «نیکوکاری، عشق و رستگاری» است.

سولوویچیک استدلال کرد که ما در تضاد بین این دو آدم زندگی می‌کنیم. آدم بیرونی و باشکوه و آدم درونی و فروتن کاملاً با هم سازگار نیستند. ما برای همیشه در رویارویی با خود گرفتار هستیم. ما فراخوانده شده‌ایم تا هر دو شخصیت را تحقق بخشیم و باید هنر زندگی ابدی را در تنش بین این دو طبیعت بیاموزیم.

اضافه می‌کنم، بخش سخت این رویارویی این است که آدامز ۱ و ۲ با منطق‌های متفاوتی زندگی می‌کنند. آدام ۱ – آدم خالق، سازنده و کشف‌کننده – با منطق ساده‌ی فایده‌گرایانه زندگی می‌کند. این منطق اقتصاد است. ورودی منجر به خروجی می‌شود. تلاش منجر به پاداش می‌شود. تمرین باعث کمال می‌شود. دنبال منافع شخصی باشید.

سود خود را به حداکثر برسانید. دنیا را تحت تأثیر قرار دهید.

آدم ۲ با منطق معکوس زندگی می‌کند. این یک منطق اخلاقی است، نه یک منطق اقتصادی. شما باید بدهید تا دریافت کنید. شما باید تسلیم چیزی خارج از خود شوید تا قدرت درون خود را به دست آورید. شما باید بر میل خود برای به دست آوردن آنچه که…