دانلود کتاب روان درمانی اگزیستانسیال

فصل ۱
مقدمه
0 NCE، چند سال پیش، من و چند دوستم در یک کلاس آشپزی ثبت نام کردیم که توسط یک مادر ارمنی و خدمتکار مسنش تدریس می‌شد. از آنجایی که آنها انگلیسی صحبت نمی‌کردند و ما هم ارمنی نمی‌دانستیم، ارتباط برقرار کردن آسان نبود. او با نمایش آموزش می‌داد؛ ما تماشا می‌کردیم (و با پشتکار سعی می‌کردیم دستور العمل‌های او را کمّی کنیم) در حالی که او مجموعه‌ای از غذاهای شگفت‌انگیز بادمجان و بره را آماده می‌کرد. اما دستور العمل‌های ما ناقص بودند؛ و هر چقدر هم که تلاش می‌کردیم، نمی‌توانستیم غذاهای او را کپی کنیم. با خودم فکر می‌کردم: “چه چیزی به آشپزی او این حس خاص را می‌داد؟” جواب از من دور ماند تا اینکه یک روز، وقتی که با دقت خاصی مراقب کارهای آشپزخانه بودم، معلممان را دیدم که با وقار و دقت فراوان غذایی را آماده کرد. او آن را به خدمتکارش داد که بدون هیچ حرفی آن را به آشپزخانه و به سمت فر برد و بدون اینکه قدم‌هایش را بردارد، مشت مشت ادویه‌ها و چاشنی‌های مختلف را داخل آن ریخت. من مطمئنم که آن “ریختن‌های” مخفیانه همه چیز را تغییر داد. وقتی به روان‌درمانی فکر می‌کنم، آن کلاس آشپزی اغلب به ذهنم می‌آید، مخصوصاً وقتی به عناصر حیاتی یک درمان موفق فکر می‌کنم. متون رسمی، مقالات ژورنالی و سخنرانی‌ها، درمان را دقیق و سیستماتیک، با مراحل دقیق و مشخص، مداخلات فنی استراتژیک، توسعه و حل روشمند انتقال، تحلیل روابط ابژه و یک برنامه دقیق و منطقی از تفاسیر ارائه دهنده بینش، به تصویر می‌کشند. با این حال، من عمیقاً معتقدم که وقتی کسی نگاه نمی‌کند، درمانگر “چیز واقعی” را مطرح می‌کند.

31 مقدمه
اما این “نکات اضافی”، این اضافات مبهم و “غیررسمی” چیستند؟ آنها خارج از نظریه رسمی وجود دارند، در مورد آنها نوشته نشده است، به صراحت آموزش داده نشده‌اند. درمانگران اغلب از آنها بی‌اطلاع هستند؛ با این حال، هر درمانگری می‌داند که نمی‌تواند توضیح دهد که چرا بسیاری از بیماران بهبود می‌یابند. توصیف عناصر حیاتی دشوار است، حتی تعریف آنها دشوارتر است. در واقع، آیا می‌توان ویژگی‌هایی مانند شفقت، «حضور»، مراقبت، گسترش خود، لمس بیمار در سطحی عمیق، یا – آن ویژگی دست‌نیافتنیِ تمام‌عیار – یعنی خرد را تعریف و آموزش داد؟ یکی از اولین موارد ثبت‌شده روان‌درمانی مدرن، به‌خوبی نشان می‌دهد که چگونه درمانگران به‌طور گزینشی به این موارد اضافی بی‌توجهی می‌کنند. (توصیف‌های بعدی از درمان در این زمینه کمتر مفید هستند زیرا روانپزشکی در مورد انجام صحیح درمان چنان اصولی شد که مانورهای «غیررسمی» از گزارش‌های موردی حذف شدند.) در سال ۱۸۹۲، زیگموند فروید با موفقیت خانم الیزابت فون ر.، زن جوانی را که از مشکلات روان‌زاد در راه رفتن رنج می‌برد، درمان کرد. فروید موفقیت درمانی خود را صرفاً با تکنیک تخلیه هیجانی، سرکوب نکردن برخی آرزوها و افکار مضر، توضیح داد. با این حال، با مطالعه یادداشت‌های فروید، تعداد زیاد فعالیت‌های درمانی دیگر او شگفت‌زده می‌شود. برای مثال، او الیزابت را فرستاد تا به مزار خواهرش برود و با مرد جوانی که او را جذاب می‌دانست، ملاقات کند. او با تعامل با خانواده به نمایندگی از بیمار، «علاقه دوستانه‌ای به شرایط فعلی او» نشان داد: او با مادر بیمار مصاحبه کرد و از او «التماس» کرد که کانال‌های ارتباطی باز با بیمار فراهم کند و به بیمار اجازه دهد تا به صورت دوره‌ای ذهن خود را آزاد کند. فروید که از مادر شنیده بود که الیزابت امکان ازدواج با شوهر خواهر فوت شده‌اش را ندارد، این اطلاعات را به بیمارش منتقل کرد. او به حل مشکل مالی خانواده کمک کرد. در مواقع دیگر، فروید الیزابت را ترغیب می‌کرد که با آرامش با این واقعیت روبرو شود که آینده، برای همه، ناگزیر نامشخص است. او بارها با اطمینان دادن به او که مسئول احساسات ناخواسته نیست، او را تسلی داد و خاطرنشان کرد که میزان گناه و پشیمانی او برای این احساسات، گواه قدرتمندی از شخصیت اخلاقی بالای اوست. سرانجام، پس از پایان درمان، فروید با شنیدن اینکه الیزابت به یک مجلس رقص خصوصی می‌رود، دعوتنامه‌ای تهیه کرد تا بتواند او را در حال «رقصی پرشور» تماشا کند. نمی‌توان از خود نپرسید که چه چیزی واقعاً به خانم فون ر. کمک کرد. بدون شک، اضافات فروید مداخلات قدرتمندی را تشکیل می‌دادند. حذف آنها از نظریه، به منزله پذیرفتن خطا است. هدف من در این کتاب، ارائه و توضیح رویکردی به روان‌درمانی – یک ساختار نظری و مجموعه‌ای از تکنیک‌ها – که از آن ساختار ناشی می‌شوند – است که چارچوبی برای … فراهم می‌کند.