دانلود کتاب یکی بود یکی نبود

امروز ، ادبیات ایران در مقایسه با اغلب کشور های دیگر دنیا ، به وضوح کمی عقب مانده است . در سایر نقاط جهان ، ادبیات با گذشت زمان تنوع یافته و نور آن تنوع ، روح همه طبقات جامعه را فرا گرفته و هر کس از هر طبقه‌ ای ، از کودکان تا پیران سالخورده ، مشتاق شنیدن و خواندن آثار می‌ شود که به رشد معنوی افراد جامعه کمک می‌ کند .
اما متاسفانه به طور کلی ، استفاده از الگو های قدیمی در ادبیات به عنوان منجر به فرسودگی آن محسوب شده ، در این سال ها پیشرفت خوبی نداشته ایم و در زمینهٔ ادبیات نیز مشاهده می‌ شود . به این معنی که نویسنده هنگام نوشتن ، تنها به گروه فضلا و ادبا توجه دارد و به هیچ وجه به سایر افراد توجه نمی‌ کند . حتی به افرادی که دارای مهارت خواندن و نوشتن هستند و قادر به درک واضح آثار ساده و غیر پیچیده هستند ، توجه نمی‌ شود . در کل ، موضوع ” دموکراسی ادبی ” در نظر گرفته نمی‌ شود .
آیا شک وجود دارد که این مسئله به خصوص برای کشور های شرقی که نادانی و بی‌ توجهی گروهی از مردم مانع توسعه هر گونه استعدادی می‌ شود ، بسیار مایه تأسف است ؟ آن‌ ها که از دانش و علم بهره‌ مند هستند و در ترویج حقایق و تأمین نیازهای روحی و جسمی به‌ کار می‌ روند ، البته دست به اقدام هستند . اما گروهی از مردم که همانند دام‌ ها بی‌ تفاوت هستند و گمان می‌ برند تا در روزی در نادانی ، ذلت و تاریکی فراموش خواهند شد .
در اکثر امپراتوری‌ های تمدنی ، ایده‌ ها و تخیلات موجب بنیان‌ گذاری آموزش عمومی اجباری شده است . به این معنی که دارایان علم ، دانش و فضل خواسته‌ اند تا عموم مردم را در مراتب علم و دانش شریک سازند . در غیر اینصورت ، افراد فضل فکر می‌ کنند که عوام بهره‌ وری و مزایای دانش را به دست می‌ آورند و به تحصیل و کسب آن علاقه‌ ای ندارند . خدا می‌ داند که این ایده‌ ها چقدر صحت دارند ، زیرا اگر این ادعا واقعیت داشت ، تا کنون همه انسان ها سوادمند شده بودند و به جای اینکه به اختلاق پنج درصد از مردم سوادمند پرداخته شود ، حداقل یک سوم یا یک چهارم مردم دارای سواد بودند . همه‌ ما ایرانیان ، چندین نفر از بزرگان ، مرمتان و تاجران هموطن خود را می‌ شناسیم که با وجود آمادگی و وسایل مناسب ، به تلاش برای یادگیری و تحصیل نپرداخته‌ اند ، حتی اگر سطح پایینی از سواد هم داشته باشند .
به هر حال اربابان قلم همچنان در زمان نگارش معمولاً به سمت انشاء‌ های پیچیده و مرموز روی می‌ آورند ، در حالی که در تمام کشور های پیشرفته و پر رشد ، انشاء ساده و قابل فهم توسط عموم پذیرفته شده و نویسندگان سعی می‌ کنند با استفاده از زبان روزمره و اصطلاحات متداول ، مطالب خود را ارائه دهند . حتی علمای بزرگ نیز تلاش می‌ کنند تا متون خود را با زبان ساده‌ تری بنویسند و به شیوه‌ ای داستانی مفاد علمی را بیان کنند . به عنوان مثال ، فلامریون ، یکی از علمای برجسته و شناخته شده فرانسوی ، مسائل مهم هیئت ، نجوم و ریاضیات را با الباس روایت و داستانی بیان کرده و این داستان‌ ها در حال حاضر به زبان‌ های مختلف ترجمه شده و مورد استفاده قرار گرفته است . در حالی که اگر فقط به جامعه علمی خود مخاطب بود ، کمتر وقت صرف می‌ شد و تنها توسط برخی از علمای علاقه‌ مند به هیئت و نجوم شنیده می‌ شد ، اما اکنون صدای او با الباس زنده و پویا به گوش تمامی انسان‌ ها می‌ رسد و از آشنایی با اسرار طبیعت و درک زیبایی‌ های بی‌ نظیر آفرینش لذت می‌ برند .
در ابتدا ، هنگامی که یک فرد به ادبیات معاصر فرانسه توجه می‌ کند ، ممکن است به نظر برسد که ادبیات فرانسه کنونی که امروزه ستون اصلی ادبیات فرانسه را تشکیل می‌ دهد ، دارای دوچارگی و نقصان است ؛ درحالی که بدون شک ، هیچگاه و هیچ جای دنیا ، ترقی ادبیات به اندازه ادبیات معاصر فرانسه نداشته است . یک نگاه سطحی به زندگی مردم فرانسه بسیاری از موارد را که کتاب هم‌چون کفش ، چکمه ، جوراب و دستمال تقریبا لازم های زندگی شان شده است ، نشان می‌ دهد . البته برای ثابت کردن این موضوع ، ترکیب اشعار و داستان‌ ها ضروری است .