دانلود کتاب توانمندی های نهان

O
مقدمه
پرورش گل رز از بتن
آیا در مورد گل رزی که از شکافی در بتن رویید، چیزی شنیده‌اید؟
اثبات کرد که قانون طبیعت اشتباه است.
یاد گرفت بدون داشتن پا راه برود.
به نظر خنده‌دار می‌آید، اما با حفظ رویاهایش، یاد گرفت که هوای تازه تنفس کند.
— “گل رزی که از بتن رویید”، سروده توپاک شکور
در یک آخر هفته سرد بهاری در سال ۱۹۹۱، برخی از تیزبین‌ترین ذهن‌های جوان آمریکا در هتلی در خارج از دیترویت جمع شدند. سالن پر از پچ پچ بود، در حالی که دانش‌آموزان به سمت صندلی‌های تعیین شده خود می‌رفتند.
لحظه‌ای که ساعت‌ها شروع به کار کردند، اتاق ساکت شد. تنها صدا “کلیک، کلیک، کلیک” بود. همه چشم‌ها به ردیف‌های مربع‌های سیاه و سفید دوخته شده بود.
مسابقات قهرمانی ملی شطرنج دبیرستان بود.
در سال‌های اخیر، این مسابقات تحت سلطه تیم‌هایی از مدارس خصوصی شیک و مدارس آهنربایی بود. آنها منابع لازم برای قرار دادن شطرنج در برنامه درسی مدرسه را داشتند. قهرمان مدافع، دالتون بود، یک مدرسه‌ی آمادگی نخبگان در شهر نیویورک که سه عنوان قهرمانی متوالی ملی را کسب کرده بود. دالتون معادل شطرنج یک مرکز آموزشی المپیک را ساخته بود.

هر کودک مهدکودکی یک ترم شطرنج می‌گذراند و هر دانش‌آموز کلاس اولی یک سال کامل این بازی را مطالعه می‌کرد. بااستعدادترین دانش‌آموزان قبل و بعد از مدرسه، واجد شرایط کلاس‌های آموزشی با یکی از بهترین معلمان شطرنج کشور بودند.

جواهر تاج دالتون، کودک نابغه، جاش ویتزکین بود که داستان زندگی‌اش تنها دو سال بعد، اساس فیلم پرفروش «در جستجوی بابی فیشر» شد. اگرچه جاش و یک بازیکن ستاره‌ی دیگر امسال در مسابقات شرکت نمی‌کردند، دالتون تیم قدرتمندی داشت.

هیچ‌کس «خشمگین روکس» را به عنوان مدعی نمی‌دید. وقتی با نگرانی وارد هتل شدند، نگاه‌ها به سمت آنها چرخید. آنها وجه اشتراک بسیار کمی با حریفان سفیدپوست ثروتمند خود داشتند. «خشمگین روکس» گروهی از دانش‌آموزان فقیر رنگین‌پوست بودند – شش پسر سیاه‌پوست، یک لاتین‌تبار، یک آسیایی-آمریکایی. آنها در محله‌هایی زندگی می‌کردند که مواد مخدر، خشونت و جرم و جنایت آنها را ویران کرده بود. اکثر آنها در خانه‌های تک والدی بزرگ شده بودند و توسط مادران، عمه‌ها یا مادربزرگ‌هایی با درآمد کمتر از هزینه شهریه مدرسه دالتون بزرگ شده بودند. “خشمگین روکز” دانش‌آموزان کلاس هشتم و نهم بودند که از مدرسه راهنمایی دولتی JHS 43 در هارلم آمده بودند. برخلاف رقبایشان در دالتون، آنها “دهه آموزش یا سال‌ها رقابت” نداشتند.

بعضی از آنها فقط در کلاس ششم این بازی را یاد گرفته بودند. کاپیتان تیم، “کاساون هنری”، در دوازده سالگی شطرنج را شروع کرده بود و در یک پارک با یک فروشنده مواد مخدر تمرین می‌کرد.

در مسابقات ملی، تیم‌ها می‌توانستند بالاترین امتیاز خود را حفظ کنند و بقیه را حذف کنند. تیم‌هایی به بزرگی تیم دالتون می‌توانستند تا شش امتیاز از دست بدهند. اما “خشمگین روکز” به سختی بازیکنان کافی برای رقابت به میدان فرستاد. هر امتیازی حساب می‌شد – آنها بیمه نامه نداشتند. برای اینکه شانسی برای موفقیت داشته باشند، همه آنها باید در اوج خود عمل می‌کردند.

خشمگین‌ها (Raging Rooks) قوی شروع کردند. در اوایل، ضعیف‌ترین بازیکن آنها حریفی را که صدها امتیاز از او بالاتر بود، شکست داد. بقیه تیم به این موقعیت رسیدند و حریفانی را که بسیار باتجربه‌تر بودند، مات کردند. در نیمه‌نهایی، از بین ۶۳ تیم شرکت‌کننده، خشگمین‌ها در جایگاه سوم قرار گرفتند.

با وجود بی‌تجربگی‌شان، آنها یک سلاح مخفی داشتند. مربی آنها یک استاد شطرنج جوان به نام موریس اشلی بود. موریس، یک مهاجر جامائیکایی در اواسط دهه بیست زندگی‌اش، ماموریت داشت تا این کلیشه را که بچه‌های تیره‌پوست باهوش نیستند، از بین ببرد. او از روی تجربه می‌دانست که اگرچه استعداد (به طور مساوی توزیع می‌شود)، اما فرصت (به طور مساوی) توزیع نمی‌شود. او می‌توانست پتانسیل را در جایی که دیگران (آن را) از دست داده بودند، ببیند. او به دنبال پرورش گل رز در بتن بود.

اما در دور ماقبل آخر مسابقات ملی، موریس شاهد شروع لغزش تیمش بود. پس از کسب برتری، کاساون اشتباه کرد و به سختی جیرجیر کرد.