دانلود کتاب نسل مضطرب

مقدمه
بزرگ شدن در مریخ
فرض کنید وقتی فرزند اولتان ده ساله شد، یک میلیاردر آینده‌نگر که هرگز او را ندیده‌اید، او را برای پیوستن به اولین سکونتگاه دائمی انسان در مریخ انتخاب کند. عملکرد تحصیلی او – به علاوه تجزیه و تحلیل ژنوم او، که شما رضایت خود را برای آن به خاطر نمی‌آورید – او را در این ماموریت جای داد.
شما بی‌خبر از همه، او خودش را برای این ماموریت ثبت نام کرده بود
زیرا عاشق فضای بیرونی است، و علاوه بر این، همه دوستانش
ثبت نام کرده‌اند. او از شما التماس می‌کند که او را رها کنید.
قبل از اینکه بگویید نه، شما موافقت می‌کنید که بیشتر بدانید. شما می‌فهمید که
دلیل اینکه آنها کودکان را استخدام می‌کنند این است که آنها بهتر از بزرگسالان با شرایط غیرمعمول مریخ، به ویژه گرانش کم، سازگار می‌شوند. اگر کودکان در مریخ به بلوغ برسند و جهش رشد مرتبط با آن را تجربه کنند، بدن آنها به طور دائم با آن سازگار می‌شود، برخلاف مهاجرانی که به عنوان بزرگسال به آنجا می‌آیند. حداقل
این نظریه است. مشخص نیست که آیا کودکان سازگار با مریخ
قادر به بازگشت به زمین خواهند بود یا خیر.
شما دلایل دیگری برای ترس پیدا می‌کنید. اول، تشعشعات وجود دارد. گیاهان و جانوران زمین تحت سپر محافظ مگنتوسفر تکامل یافته‌اند، که بیشتر بادهای خورشیدی، پرتوهای کیهانی و سایر جریان‌های ذرات مضر که سیاره ما را بمباران می‌کنند، مسدود یا منحرف می‌کند. مریخ چنین سپری ندارد، بنابراین تعداد بسیار بیشتری از یون‌ها از طریق DNA هر سلول در بدن دختر شما شلیک می‌شوند. برنامه‌ریزان این پروژه بر اساس مطالعات فضانوردان بزرگسال، سپرهای محافظی برای سکونتگاه مریخ ساخته‌اند که پس از گذراندن یک سال در فضا، خطر ابتلا به سرطان در آنها کمی افزایش می‌یابد. اما کودکان در معرض خطر حتی بیشتری هستند، زیرا سلول‌های آنها با سرعت بیشتری در حال توسعه و تنوع هستند و میزان آسیب سلولی بالاتری را تجربه می‌کنند. آیا برنامه‌ریزان این موضوع را در نظر گرفته‌اند؟ آیا اصلاً در مورد ایمنی کودکان تحقیقی انجام داده‌اند؟ تا آنجا که می‌توانید بگویید، خیر. و سپس گرانش وجود دارد. تکامل، ساختار هر موجودی را در طول اعصار برای نیروی گرانشی روی سیاره خاص ما بهینه کرده است. از بدو تولد به بعد، استخوان‌ها، مفاصل، عضلات و سیستم قلبی عروقی هر موجود در پاسخ به کشش یک طرفه و تغییرناپذیر گرانش توسعه می‌یابند. حذف این کشش مداوم، بدن ما را عمیقاً تحت تأثیر قرار می‌دهد. عضلات فضانوردان بالغی که ماه‌ها در بی‌وزنی فضا می‌گذرانند، ضعیف‌تر می‌شوند و تراکم استخوان‌هایشان کمتر می‌شود. مایعات بدن آنها در مکان‌هایی جمع می‌شود که نباید، مانند حفره مغز، که به کره چشم فشار می‌آورد و شکل آنها را تغییر می‌دهد. مریخ جاذبه دارد، اما این تنها 38٪ از چیزی است که یک کودک روی زمین تجربه می‌کند. کودکانی که در محیط کم‌گرانش مریخ بزرگ می‌شوند، در معرض خطر بالای ایجاد ناهنجاری در اسکلت، قلب، چشم و مغز خود قرار دارند. آیا برنامه‌ریزان این آسیب‌پذیری کودکان را در نظر گرفته‌اند؟ تا آنجا که می‌توانید حدس بزنید، نه. بنابراین، آیا او را رها می‌کنید؟

البته که نه. شما متوجه هستید که این یک ایده کاملاً دیوانه‌وار است – فرستادن کودکان به مریخ، شاید هرگز به زمین برنگردند. چرا والدین باید اجازه این کار را بدهند؟ شرکتی که پشت این پروژه است، در رقابت برای تصاحب مریخ، پیش از هر شرکت رقیبی، ادعای مالکیت خود را مطرح می‌کند. به نظر نمی‌رسد رهبران آن چیزی در مورد رشد کودک بدانند و به ایمنی کودکان اهمیتی نمی‌دهند.

از این بدتر: این شرکت نیازی به ارائه مدرک اجازه والدین نداشته است. تا زمانی که کودکی گزینه‌ای را علامت بزند که نشان دهد اجازه والدین را دریافت کرده است، می‌تواند به مریخ پرواز کند.

هیچ شرکتی نمی‌تواند فرزندان ما را بدون رضایت ما از ما بگیرد و آنها را به خطر بیندازد، در غیر این صورت با مسئولیت‌های سنگینی روبرو خواهند شد. درست است؟

در آغاز هزاره جدید، شرکت‌های فناوری مستقر در ساحل غربی ایالات متحده، مجموعه‌ای از محصولات متحول‌کننده جهان را تولید کردند که از اینترنتِ به سرعت در حال رشد بهره می‌بردند. حس مشترکی از خوش‌بینی به فناوری وجود داشت؛ این محصولات زندگی را آسان‌تر، سرگرم‌کننده‌تر و پربارتر می‌کردند. برخی از آنها به مردم کمک می‌کردند تا با هم ارتباط برقرار کنند و بنابراین به نظر می‌رسید که می‌توانند موهبتی برای تعداد فزاینده‌ای از دموکراسی‌های نوظهور باشند. این محصولات که اندکی پس از سقوط پرده آهنین پدیدار شدند، مانند طلوع عصری جدید به نظر می‌رسیدند. بنیانگذاران این شرکت‌ها به عنوان قهرمانان، نوابغ و نیکوکاران جهانی مورد ستایش قرار گرفتند که مانند پرومتئوس، هدایایی از خدایان برای بشریت آوردند. اما صنعت فناوری فقط زندگی بزرگسالان را متحول نمی‌کرد. این صنعت شروع به متحول کردن زندگی کودکان نیز کرد. کودکان و نوجوانان از دهه ۱۹۵۰ تلویزیون زیاد تماشا می‌کردند، اما فناوری‌های جدید بسیار قابل حمل‌تر، شخصی‌سازی‌شده‌تر و جذاب‌تر از هر چیزی بودند که قبل از آن آمده بود. والدین این حقیقت را خیلی زود کشف کردند، همانطور که من در سال ۲۰۰۸ متوجه شدم، زمانی که پسر دو ساله‌ام به رابط لمسی و کشیدنی اولین آیفون من مسلط شد. بسیاری از والدین با دیدن اینکه یک تلفن هوشمند یا تبلت می‌تواند کودک را ساعت‌ها با خوشحالی سرگرم و ساکت نگه دارد، خیالشان راحت شد. آیا این کار بی‌خطر بود؟ هیچ‌کس نمی‌دانست، اما چون دیگران هم این کار را می‌کردند، همه فرض می‌کردند که باید اشکالی نداشته باشد. با این حال، این شرکت‌ها تحقیقات کمی در مورد اثرات سلامت روان محصولات خود بر کودکان و نوجوانان انجام داده بودند یا هیچ تحقیقی نکرده بودند و هیچ داده‌ای را با محققانی که اثرات سلامتی را مطالعه می‌کردند، به اشتراک نگذاشتند. وقتی با شواهد فزاینده‌ای مبنی بر آسیب رساندن محصولاتشان به جوانان مواجه شدند، بیشتر درگیر انکار، ابهام و کمپین‌های روابط عمومی شدند. شرکت‌هایی که تلاش می‌کنند با استفاده از ترفندهای روانشناختی، «تعامل» را به حداکثر برسانند تا جوانان را به کلیک کردن ترغیب کنند، بدترین متخلفان بودند. آن‌ها کودکان را در دوران آسیب‌پذیری به دام انداختند.