دانلود کتاب فرانکنشتاین

مقدمه
وقتی فرانکنشتاین برای اولین بار در سال ۱۸۱۸ منتشر شد، بسیاری از خوانندگان شوکه شدند. چه چیزی می‌ تواند وحشتناک‌تر از داستان یک دانشمند دیوانه باشد که زندگی خلق می‌کند؟ چه کسی چنین داستان وحشتناکی می‌ نویسد؟ منتقدان معتقد بودند که این رمان با دین خصومت دارد، زیرا انسانی را به تصویر می‌کشد که سعی دارد نقش خدا را تصاحب کند. یکی از نویسندگان معاصر از اینکه کتاب «وحشتناک و منزجرکننده» است، شکایت داشت. او اعلام کرد که نویسنده باید «به اندازه قهرمانش دیوانه باشد». با این حال، او نمی‌ توانست شخص خاصی را متهم کند، زیرا هیچ کس هویت نویسنده را نمی‌دانست. کتاب به صورت ناشناس منتشر شده بود و وقتی مردم نام نویسنده را کشف کردند، حقیقت حتی رسواتر از خود داستان «وحشتناک» به نظر می‌رسید. نویسنده یک زن بود و نام او مری گادوین شلی بود. در قرن نوزدهم، زنان قرار نبود رمان بنویسند، چه رسد به رمانی مانند فرانکنشتاین. از زنان طبقه متوسط انتظار می‌ رفت که خود را به ایفای نقش‌ های خوب، همسران، دختران و مادران محدود کنند. اینکه زنی پا را از قلمرو مناسب خود فراتر بگذارد، خلاف تمام قوانین جامعه بود. منتقدان غرغر می‌ کردند که مری شلی باید به اندازه داستانش هیولایی و غیراخلاقی باشد. با این حال، وقتی او را ملاقات کردند، از اینکه مری خانم و محتاط بود، شگفت‌زده شدند. یکی از آشنایان جدید گفت که فکر می‌ کرده نویسنده فرانکنشتاین «بی‌ احتیاط و حتی ولخرج» باشد، اما او را «خونسرد، ساکت و زنانه» یافته است. برای معاصران مری دشوار بود که جسارت اثر او را با خالقش وفق دهند. او به جای اینکه «نامناسب» یا «مردانه» باشد، به نظر می‌ رسید که ایده‌ های آن ها را در مورد اینکه «زنانگی» باید چگونه باشد، تجسم می‌بخشد.2 متأسفانه، این اصول زن‌ستیزانه، ایده‌ های پذیرفته شده آن زمان بودند. متخصصان اعلام کردند که زنان در تمام زمینه‌ های توسعه انسانی از مردان پایین‌ تر هستند و نمی‌ توانند فراتر از یک سطح ابتدایی خاص آموزش ببینند. در حالی که مردان از ظرفیت عقل و درستکاری اخلاقی برخوردار بودند، زنان احمق، دمدمی مزاج، خودخواه، ساده‌لوح، حیله‌گر، غیرقابل اعتماد و کودک‌ صفت تلقی می‌ شدند. همسران نمی‌ توانستند صاحب اموال باشند یا درخواست طلاق کنند. فرزندان دارایی پدر بودند. نه تنها کتک زدن همسر برای شوهر قانونی بود، بلکه مردان تشویق می‌شدند هر زنی را که سرکش می‌ دانستند، تنبیه کنند. اگر زنی سعی می‌کرد از دست شوهر بی‌رحم یا خشن فرار کند، او یاغی محسوب می‌شد و شوهرش حق قانونی داشت که او را زندانی کند.3 این سیستم سرکوبگرانه از کودکی آغاز می‌شد. به پسران آموخته می‌شد که از دختران برتر هستند. به دختران دستور داده می‌شد که از برادران، پدران و شوهران خود اطاعت کنند. آموزش زنان جوان طبقه متوسط و بالا به فعالیت‌ هایی مانند نواختن پیانو، صحبت کردن به زبان فرانسوی، گلدوزی و آواز خواندن محدود می‌شد – مهارت‌های تزئینی که به آنها کمک می‌ کرد تا برای شوهران آینده جذاب به نظر برسند، اما به آنها یاد نمی‌ داد که مستقل فکر کنند. هرگونه تحصیل جدی به شدت منع می‌ شد، زیرا مطالعه بیش از حد، نه برای جهان، بلکه برای خود زنان، خطرناک به نظر می‌ رسید. آیا بنیه آن ها برای چنین تلاشی به اندازه کافی قوی بود؟ آیا آن ها باید چیزی بیش از مهارت‌ های اولیه، مانند نحوه نوشتن نام، جمع و تفریق و خواندن متون ساده، یاد می‌ گرفتند؟ اکثر مردم فکر می‌کردند که پاسخ منفی است؛ با توجه به شکنندگی آن ها، زنان نباید بیش از حد مالیات بپردازند. علاوه بر این، یادگیری بیش از حد کتاب می‌ تواند زندگی یک زن را نابود کند و او را نابود کند.